2006/Apr/05

วันนี้เป็นวันที่อยากจะมาเล่าเรื่องเรื่องนึงให้คุณฟัง ผมอยากให้คุณเข้ามาอยู่ในวงสนทนาของผมจัง งั้นเอาเป็นว่า ผมสมมติให้คุณเป็นคนที่อยากฟังเรื่องของผมก็แล้วกันนะ

วันพุธ สิบโมงสิบห้า...ผมตื่นนอน งัวเงีย...ดูนาฬิกา...ภาพ ภาพนึงที่เห็นลาง ลาง คือ นี่ผมอยู่ที่ไหนกันเนี่ย อะไรวะ ! ได้แต่ งง-งง บรรยากาศรอบๆ ตัวผมตอนนี้มันว่าง ไปเสียหมด เป็นสีขาว เหมือนมีดรายไอซ์อยู่รอบๆ ตัว คุณๆ คงนึกกันล่ะสิว่า..นี่ต้องเป็นสวรรค์...อันนี้ผมก็นึกอยู่ในใจเหมือนกัน..เอ๊ะ นี่กูตายแล้วเหรอเนี่ย (ขออภัยถ้าจะไม่สุภาพนะครับ) คราวนี้ผมเริ่มลุก...และมองดูรอบๆ อีกที คราวนี้ผมเห็นตู้สีน้ำตาลใบหนึ่งตั้งอยู่...ในใจก็คิดว่า...เอ..จะเปิดดูดีไหมว๊า...ในใจก็นึกพลันว่า...มันจะมาตั้งทำไมอยู่ตรงนี้...พื้นที่ตรงนี้..เอ หรือจะเป็นประตูสู่กาลเวลา..(ว่าไปโน่น) ...

ในใจก็นึกพลันขึ้นมาอีกแว๊บนึงว่า ถึงเราไม่เปิดแล้วเราก็ไม่รู้ดีว่าเราอยู่ที่ไหน ฉะนั้นก็ลองเปิดเสียเลยดีกว่า...พอผมก้าวย่างเข้าไปที่หน้าตู้ใบนี้...พบร่องรอยเหมือนกับว่าเคยมีใครมายืนอยู่ตรงนี้เช่นเดียวกับผม พินิจไปพินิจมา...ช่างมันเถอะว้า...สังเกตไปก็ไร้ผล..เปิดดูมันซะเลย...พอเปิดไปเท่านั้นแหล่ะ...

ปรากฏว่า...เป็นตัวของตัวเองอยู่ข้างในนั้น ผมได้แต่ยืน งง ...แต่ก็คิดว่า..คงเป็นกระจกมั้ง...ปรากฏว่า ตัวของผมในนั้นค่อยๆ บรรจง "ยิ้ม" ให้กับผม...ขยับปากเหมือนกับจะพูดอะไรบางอย่างที่ผมไม่ยักกะได้ยิน...จับความจากปากได้ว่า...ตัวผมคนนั้นคงอยากจะทักทายอะไรกับผมล่ะมั้ง...

ทันใดนั้นเอง...เสียงแว่วเสียงหนึ่งก็เพรียกหาขึ้นมา...ร้องขึ้นว่า

"ไปซะ...อย่ากลับมา...แกจะมาอยู่ตรงนี้ทำไม...มันไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก..."

ผมได้แต่อ้าปากค้าง...พูดไรไม่ออก...นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย...ผมเหลือบไปมองด้านข้าง คราวนี้ได้แต่อึ้งมากขึ้นไปอีก เมื่อรอบตัวผมสี่ทิศ คราวนี้มีแต่ ตัวผมอยู่ทั้งนั้นเลย...นี่เกิดอะไรขึ้นเนี่ย...ผมถามตัวเองอีกครั้ง....ตัวผมตัวหนึ่ง...พูดขึ้นว่า...

"ชีวิตคุณก็แค่ใบไม้ใบหญ้า...มันบอบบาง..ทำไมไม่ระวังมันบ้างล่ะ.."

อีกตัวหนึ่งก็พูดว่า..

"ตอนนี้คุณมีใคร-ใคร อยู่รอบกาย...แต่ในใจคุณน่ะไม่เหลือใครแล้ว...รู้ตัวบ้างหรือเปล่า"

อีกตัวหนึ่งก็พูดแทรกอีกว่า...

"ตอนนี้ไม่รู้ตัวอีกเหรอ...ว่าคุณกำลังอยู่ที่ไหน...ที่แบบนี้...มันมีที่เดียวเองนะ..สำหรับคุณน่ะ..."

อ้อ...ในที่สุดผมก็รู้แล้ว...ว่าผมอยู่ที่ไหน...

ผมอยู่ในใจของผมที่อ้างว้างนั่นเอง...ตู้ของผมก็เปรียบเสมือน...คลังแห่งความทรงจำ...ถ้ามันเต็มเมื่อไหร่มันคงระเบิดเมื่อนั้น...เสียดายที่ผมไม่เคยเติมมันได้เต็มเสียที...

แล้วคุณๆ ผู้เป็นตัวละครที่ผมสมมติล่ะครับ...ตู้ใบนั้นของคุณเต็มกันบ้างหรือยัง...เปิดมันออกมาดูบ้างนะครับ...ก่อนที่มันจะสูญหายไปกับกาลเวลา...ผู้ที่ทำหน้าที่เคลียร์ทุกสิ่งในตู้ให้มันหมดไป...

.

........................................................................

.

PS : หายไปนานเลยกว่าจะได้มาอัพสักที ด้วยภารกิจการงานอันยุ่งๆ ยังไงก็จะพยายามเขียนเรื่องลงต่อไปเรื่อยๆ ก็แล้วกันค่ะ ^^

ตะวันยังมีให้เห็น -- AoF

Comment

Comment:

Tweet


good
#17 by (58.10.213.149 /192.168.0.105) At 2006-10-11 11:23,
ว่างแล้ว มาอัพต่อนะ
รออ่านอยู่จ้า
#16 by tangmay At 2006-04-09 00:20,
หายไปนานเลยนะคะ
ดีใจที่ยังไม่ลืมกันค่า


เป็นกำลังใจให้กับทุกเรื่องนะคะ
#15 by ~ C r e a m ~ At 2006-04-07 16:17,
โอ้ย มาถึงบล็อคนี้ต้องหยุดฟังเพลงเลย
รักเพลงของพี่อ๊อฟจัง
อ่านแล้วเหงาๆยังไม่รู้ค่ะ แต่งเก่งจัง อิอิ
มาขอบคุณที่ไปเมนต์
ยินดีที่รู้จัก แล้วจะแวะมาเยี่ยมบ่อยๆ จ้า
#13 by จั่นเจา At 2006-04-06 11:28,
ชอบเพลงค่ะ ^^
ว่าแต่....ตู้ใบที่เปิดอยู่นั่น แน่ใจนะคะ ว่าข้างในไม่ใช่อาณาจักรนาร์เนีย อิอิ

ปล. ตอนนี้ หัวใจว่างเปล่าค่ะ
แต่ก็ยัง สบาย...สบาย ^^
#12 by taklom (124.120.114.58) At 2006-04-06 03:00,
แวะเข้ามาทักทายก่อนใครๆ ในวันนี้เลยค่ะ...ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ...ธรรมดาคงจะเห็นมาเยี่ยมกันค่อนข้างจะดึกหน่อยล่ะค่ะ แต่วันนี้รู้สึกเหนื่อยๆจากงานจัง..เลยว่าจะขอเกเร กับเพื่อนและน้องๆ อีกซักวัน...แต่ยังไงวันนี้ก็เข้ามาทักทายแล้วนะคะ.....

ตอนนี้ทั้งในหัวใจและในความคิดมันถูกเติมเต็มเรียบร้อยแล้วค่ะ...แต่มั่นใจว่ามันจะไม่มีวันที่จะระเบิดหรือสูญหายไปเพราะกาลเวลาอย่างแน่นอน เพราะทุกอย่างมันถูกบรรจุหีบห่อเอาไว้เป็นอย่างดีจากความทรงจำที่ประทับใจที่สุดค่ะ...ราตรีสวัสดิ์นะคะ....
#11 by Hongfha At 2006-04-05 22:24,
ชอบอ่ะ---*
เอามาลงอีบ่อยๆนะคะ
"ผมอยู่ในใจที่อ้างว้างของผมนั้นเอง"
กระแทกในใจที่อ้างว้างของเราเหมือนกัน
#10 by i_moo_amP At 2006-04-05 16:57,
รับรองมีเรื่องมาเล่าให้ฟังแน่นอนค่ะ อยากได้ของฝากเด๋วจัดให้ค่ะ

เพลงนี้ถ้าฟังเมื่อห้าเดือนก่อน มีหวังน้ำตาท่วมแน่ ๆ ค่ะ เศร้าที่สุดเลย
ของผมมันเป็นตะกร้าเล็กๆ เองครับ มีรูเต็มไปหมด เก็บได้แต่ความทรงจำทีมันใหญ่กว่ารูเหล่านั้น
#8 by 7 days ago At 2006-04-05 16:19,
#7 by * ~jinkjok luv Mr.Sorayut...~* At 2006-04-05 16:16,
อื่ม ไว้จะแวะมาอ่านต่อๆไปนา
#6 by The Past At 2006-04-05 16:03,
Wow~ Fantastic ^^
ก็ในใจมี่ มีอะไรเยอะแยะเลย
ในสมองมีอะไรที่อยากลืมแต่ลืมไม่ได้
อยากจะจำก็ไม่จำแหะ นี่ล่ะน๊า ความตลกของคน อยู่ที่เราให้สิ่งที่เราไม่อยากจำมาทำร้ายเราหรือไม่ สู้ๆค่า..
#5 by aMy ^^ At 2006-04-05 16:00,
#4 by someone At 2006-04-05 15:56,
อ่านแล้ว รู้สึก เหงา อ้างว้าง มากเลยค่ะ
แต่เขียนได้ดีมากๆ เลยนะ
#3 by tangmay At 2006-04-05 15:39,
ว๊าวว สนุกจังเรยค่ะ
แต่งเองหรอเนี่ย เก่งจัง

มีสาระซะด้วย หุหุ
(ความจิงก้มีแต่เราคนเดวแหละที่แต่งเรื่องออกมาทีไรไร้สาระทุกที) หุหุ

ชอบบลอกนี้จัง ขอแอดไว้นะคุ
#2 by Chammiizii At 2006-04-05 15:36,
#1 by :+: Took-thought-think :+: At 2006-04-05 15:25,