2006/Feb/24

::The Remain of Life::

วันนี้ฉันไปเยี่ยมเพื่อนที่โรงพยาบาล เขาดูอิดโรยมาก มากเสียจนฉันจำหน้าค่าตาเขาไม่ได้ จะว่าเขาเปลี่ยนไปก็ไม่ใช่...ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายเหล่านี้...มันคืออะไรกันหรือ...

วันที่ 13 เดือนยี่สิบ เวลา31 นาฬิกา 13 นาที

ฉันไปกินหมูกะทะกับคิม คิมบอกฉันว่า คิมจะไม่อยู่ช่วงนี้สักพักนะ...ฉันตอบกลับไปว่า เธอจะไปไหน... คิมบอกว่า ไม่รู้จะไปไหน... ฉันได้แต่ทำตาปริบ ปริบ คิมพูดขึ้นมาว่า เธอไม่ต้องห่วงนะ... ...แล้วฉันจะกลับไปหาเธอ... ฉันยิ่งสับสนระคนงงในใจขึ้น เกิดอะไรขึ้นนี่... ฉันถามกลับไปว่า ...เธอบอกฉันได้ไหมว่าเพราะอะไร เธอถึงต้องไป... คิมไม่พูด คิมนั่งมองแก้วน้ำที่มีน้ำแข็งอยู่เพียงนิดหน่อย ฉันมองตาม กำลังจะเติมน้ำแข็งให้ คิมปฏิเสธบอกว่า ต่อไปนี้อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดวะ... คราวนี้ฉันอารมณ์พุ่งขึ้นบ้าง ฉันตะเบ็งใส่หน้าเขาอย่างหมดอารมณ์ว่า

"แกเป็นอะไรของแก" "ฉันถามแกกี่รอบ แกไม่บอก" "แกไม่รักฉันแล้วใช่ไหม" "แกเป็นอะไรของแก"

คิมยังคงนั่งนิ่ง หมูในกะทะเริ่มไหม้ คิมไม่มีทีท่าที่จะตักอะไรขึ้นมากินเลย

"เอาไงดีเนี่ย...เค้าหมดเยื่อใยกับเราแล้วเหรอ" ฉันเพียงได้แต่คิด แต่ทว่า...

คิมก็รำพึงขึ้นมาว่า.. "ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน..เธอบอกฉันที เรียกฉันหน่อยได้ไหม...ให้ฉันได้ยินเสียงเธออีกครั้งจะได้ไหม..ขอร้องล่ะ...กลับมาหาฉันทีเถอะ.."

ฉันงง...

ฉันจึงถามเขาขึ้นมาว่า..."คิม เธอหาใครอยู่เหรอ...นี่ไงฉันนั่งอยู่นี่ไง อยากเจอใครเหรอ...อยากเจอปุ้มเหรอ หรืออยากเจอติ๊ก เดี๋ยวเอาเบอร์ให้ไง...ว่าแต่นี่เธอกลุ้มใจอะไรอยู่เนี่ย...บอกฉันหน่อยได้ไหม..."

คิมนิ่ง...

น้ำตาเขาเริ่มไหล เขายังคงนิ่ง กระดกแก้วเบียร์ แก้วแล้วแก้วเล่า เมื่อฉันจะหยิบแก้วเขาไปรินเหล้าให้ เขาก็หยิบไปก่อนทุกที

เอ๊ะ...มันเกิดอะไรระหว่างคิมกับฉันนี่

เขากำลังคิดถึงใครอยู่...ทำไมเขาใจฉันเลย...ฉันเริ่มร้องไห้บ้าง...

ทันใดนั้น...เขาก็ลุกขึ้นจากโต๊ะ..วางเงินไว้ 200 ไว้ที่โต๊ะ แล้วก็เดินจากไป

"อะไรกัน" "เขาไปไม่พูดกับฉันสักคำ" ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเค้าจะไปหาใคร...

ฉันรีบเดินตามคิมไป

คิมร้องไห้...

คิมเดินไปเรื่อยๆ

...ไร้จุดหมาย...

ฉันเรียกก็แล้ว

ตะโกนก็แล้ว

ไม่มีเสียงตอบ

เห็นอย่างเดียว

คือน้ำตาจากคิม...

ทันใดนั้นเขาก็หยุดกึกที่ตรงทางแยกตรงทางข้ามทางรถไฟ เขานิ่ง...แต่ว่าเขาก็เก็บอาการไว้ไม่อยู่...ปล่อยโฮ ออกมา..ฉันได้แต่เดินไปปลอบใจเขาที่ไหล่ บอกได้แต่เพียงว่า...เธอมีเรื่องอะไร ทุกข์ใจบอกฉันทีสิ...คิมพูดขึ้นว่า..เธอไปจากฉันทำไม..ทำไมไม่เรียกฉันไปด้วย...ฉันได้แต่ตอบกลับไปว่า..ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว...อยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนเธอแล้วไง...เราไปคุยกันที่อื่นเถอะนะ...

สิ้นเสียงฉัน...

รถไฟวิ่งมา...

คิมรีบเดินปรี่เข้าไปหารถไฟขบวนนั้น

ฉันห้าม...

แต่ไม่เป็นผล

คิมกระโดดพุ่งเข้าหารถไฟ

ฉันไม่รู้จะทำไงดี

จึงตัดสินใจกระโดดเข้าไปแทนเขา

แต่ทว่า....

วันที่ 14 เดือนยี่สิบ เวลา 41นาฬิกา 14 นาที

ฉันลืมตาตื่นขึ้นมา...ฟ้าสว่างแล้ว...จับ จับ คลำ คลำ ก็รู้สึกว่าฉันกำลังอยู่บนพื้นหญ้า..นึกขึ้นได้...คิมอยู่ไหนเนี่ย...ฉันได้แต่ร้องหาคิม...เริ่มออกตามหา...แต่ไม่พบ...จนกระทั่งนึกถึงเรื่องเมื่อคืนได้...ฉันรีบวิ่งไปที่โรงพยาบาลที่ใกล้กับทางรถไฟมากที่สุดโดยหวังว่า คิมจะอยู่ที่นั่น...

คิมต้องไม่เป็นอะไร...

ฉันได้แต่ภาวนา...

เมื่อเข้าไป...ฉันเห็นทุกคนรวมทั้งคิมกำลังร้องไห้...คิมพูดขึ้นว่า

"ทำไมไม่ให้ฉันตามเธอไป" "ปล่อยผมไปเถอะ คุณหมอ ให้ผมตามคนที่ผมรักไปเถอะนะ...ขอร้องล่ะ"

มีแต่เสียงปฏิเสธพัลวัน

ฉันเรียก..

"คิม...คิม.. ฉันมาหาเธอแล้ว..เป็นไงบ้าง"

คิมไม่พูดอะไรกับฉันสักคำเลย

ทันใดนั้น

ปุ้มเพื่อนคิมพูดขึ้นมาว่า

"อีฟ เค้าไปสบายแล้ว...ปล่อยเธอไปเถอะนะ..เธอยังต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะคิม..ถ้าอีฟรู้ว่าเธอทำแบบนี้...อีฟจะรู้สึกยังไง...เค้าต้องเสียใจแน่ๆ ที่เห็นเธอคิดสั้นเพียงเพื่อจะตามเค้าไปน่ะ..."

คิมได้แต่ปล่อยโฮ...

แต่ฉันก็ปล่อยโฮด้วย..........

อีฟเค้าจะ...

อีฟเค้าจะ...

อีฟเค้าจะ...

"พอ พอได้แล้ว..เลิกเรียกชื่อฉันสักที"

...ฉันมีชีวิตอยู่เพื่อคิม...ถ้าคิมไม่มีชีวิตอยู่...แล้วฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อใคร...

.............................................................

จบแล้วเป็นอย่างไรกันบ้าง

อยากให้ช่วยกันเม้นท์เยอะๆ นะ

เราจะได้นำไปปรับปรุง

ฝากบอกต่อกันด้วย

เพื่อประโยชน์ของการเล่าเรื่องในโอกาสต่อไป

Comment

Comment:

Tweet